Dorota Ariela

Moje doświadczenie

Odkąd pamiętam, czułam się „inna”. Jako mała dziewczynka byłam wyśmiewana i prześladowana – najpierw za moje imię, później za to, że moi rodzice byli rozwiedzeni. Dorastałam z poczuciem odrzucenia, niewystarczalności i z przekonaniem, że muszę zasłużyć na miłość. Ten ciężar niosłam przez całe życie, nieświadomie budując relacje oparte na braku, poświęceniu i rezygnacji z siebie.

Już jako nastolatka zaczęłam szukać sposobów na zrozumienie siebie. Przez lata korzystałam z wielu metod rozwojowych i terapeutycznych — pracy z psychologami, terapii, narzędzi przewodników duchowych, praktyk rozmowy z duszą, kursów dotyczących fizyki kwantowej oraz nauk Neville’a Goddarda. Uczyłam się pracy z emocjami, uzdrawiania starych schematów i powrotu do własnej wartości. Każdy etap tej drogi pomagał mi powoli wracać do siebie.

Mimo to czułam, że wciąż noszę w sobie głęboką ranę odrzucenia – zapisane w ciele poczucie niewystarczalności i niepewności, wyniesione z dzieciństwa i relacji z tatą.Moje małżeństwo było najostrzejszym lustrem – pokazało mi, jak bardzo nie kocham samej siebie i jak często stawiam wszystkich ponad sobą. Dopiero po rozwodzie podjęłam decyzję na 100%, że ten cykl musi się zakończyć. To był moment, w którym powiedziałam sobie: „Koniec. Nie będę już budować życia na braku.” Zaczęłam wtedy pracować jeszcze głębiej – schodziłam coraz mocniej w moje traumy, dotykałam ran z dzieciństwa, docierałam do miejsc, których wcześniej się bałam. I właśnie wtedy, w najważniejszym momencie tej drogi… pojawił się oddech.

Praca z oddechem okazała się brakującym ogniwem – czymś, czego nie dały mi ani lata terapii, ani nauki, ani praktyki duchowe. Oddech był dla mnie jak dotarcie do najgłębszej pamięci mojego ciała. Pozwolił uwolnić to, czego wcześniej nie potrafiłam nazwać — tę niewidzialną „linę”, która przez lata trzymała mnie z tyłu, mimo że tak bardzo chciałam iść do przodu.

Podczas sesji oddechu poczułam, jak ta lina po prostu pęka.
A ja pierwszy raz w życiu naprawdę wzniosłam się ponad swoją przeszłość.

Oddech stał się dla mnie przełomem — momentem, w którym zrozumiałam, że to jest moja droga i moje powołanie. Po raz pierwszy poczułam, że jestem dokładnie tam, gdzie powinnam być.

Dzisiaj chcę pomagać innym.
Chcę pokazywać ludziom, że niezależnie od tego, jak trudny był ich start i jak ciężkie historie niosą w sobie — każdy może zmienić swoje życie.

Transformacja zaczyna się od decyzji.
A oddech jest drogą, która prowadzi dalej, głębiej i prawdziwiej niż cokolwiek, czego wcześniej próbowałam.

Z pełnią serca towarzyszę innym w powrocie do nich samych.
Bo wiem, że każdy zasługuje na miłość, lekkość i własną prawdę.
A jeśli ja mogłam wznieść się ponad swoją historię — może to zrobić każdy.